Giriş Anlaşmalı boşanma davalarında taraflar çoğu zaman duruşma sırasında veya protokolde “nafaka, tazminat, eşya ve başkaca talebimiz yoktur”, “paylaşacak malımız bulunmamaktadır” ya da “birbirimizden herhangi bir talebimiz yoktur” şeklinde genel ifadeler kullanmaktadır. Uygulamada bu beyanların, boşanmadan sonra açılacak mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak davalarını engelleyip engellemeyeceği uzun süredir tartışmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2024/7 E.,

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, boşanma davasında tebligat usulüne uyulmamasını açık bir hukuki dinlenilme hakkı ihlali olarak değerlendirerek hükmü bozmuştur. Somut olayda dava dilekçesi, davacı tarafından bildirilen ve açıkça yetersiz olduğu anlaşılan bir adrese tebliğe çıkarılmış; tebligat yapılamayınca bu kez davalının MERNİS adresine Tebligat Kanunu m.21/2 uyarınca tebligat yapılmıştır. Ancak bu adresin aynı zamanda davacının da yerleşim yeri olması, tebligatı hukuken geçersi

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, önüne gelen bir dosyada ve vermiş olduğu bozma kararı ile ziynet alacağı davasında ispat külfetinin belirleyici önemine vurgu yaparak, ziynet eşyalarının davalı tarafından alındığı iddiasını ispatlama yükümlülüğünün davacı kadında olduğunu, TMK 6 ve HMK 190 gereği hak doğurucu vakıayı ileri süren tarafın bunu somut ve inandırıcı delillerle ortaya koyması gerektiğini belirtmiş ve dosya özelinde tanık beyanlarının, davacının ziynetlerini zorla vermek